zilverwater

Zilver wordt al eeuwenlang voor verschillende toepassingen gebruikt. Maar wat is colloïdaal zilver eigenlijk? En hoelang wordt het al gebruikt? In deze blog lees je over het ontstaan van zilverwater en waar het water van Crystal Colloïdaal uit bestaat.

Wat is zilverwater?

Colloïdaal zilver wordt ook wel nanozilver of zilverwater genoemd. Dit is een vloeibare substantie waar elektrisch geladen zilverdeeltjes in zitten. Deze delen zijn zo klein dat ze met het blote oog onmogelijk te zien zijn. De zilverdeeltjes die gebruikt worden voor het zilverwater van Crystal Colloidaal worden gemaakt uit 0,9999 uur zilver en Grander® gevitaliseerd ultra puur water. Het zilverwater heeft een concentratie van 10 ppm en bestaat uit 80,5% colloïdaal zilverdeeltjes met een grootte van 0,65 nanometer. Deze samenstelling zorgt ervoor dat Crystal colloïdaal zilver het grootste effectief werkzaam oppervlak heeft van 7,1m2/liter. Het grootste gedeelte van dit water bestaat dan ook uit zilverdeeltjes in plaats van zilverionen.

Geschiedenis van colloïdaal zilver

Colloïdaal zilver kent een lange geschiedenis. Het gebruik van zilver gaat zelfs vele eeuwen terug en kwam rond 400 voor Christus voor het eerst in onze geschiedenis voor. Hippocrates, de vader van de hedendaagse geneeskunst, roemde zilver om zijn positieve werking op o.a. de gezondheidszorg. In 1861 kwam de Schotse chemicus Thomas Graham erachter hoe hij colloïdale deeltjes kon produceren. Deze deeltjes waren zo klein dat ze in een vloeistof bleven zweven (suspenderen) en zo ontstond zilverwater. Acht jaar later, in 1869, werd het oligodynamische effect door de Zwitserse Carl von Nageli beschreven. Uit dit onderzoek bleek dat colloïdale metaal suspensies uit bijvoorbeeld zilver, metaal en tin een microbiocide werking hadden. In de loop der jaren zijn hier verschillende medische en antiseptische toepassingen uit ontwikkeld.

De werking van zilver op de gezondheid- en welzijn van mens en dier is al eeuwenlang bekend. Door deze positieve werking ging er vroeger geen arts de deur uit zonder een voorraad aan zilver in de dokterstas mee te nemen. Tot 1999 werd colloïdaal zilver als medicijn verkocht- en gebruikt. Dit veranderde met de komst van antiseptische middelen en chemische antibiotica. Zilver en zilverwater werd steeds minder gebruikt en verdween langzaam naar de achtergrond. Momenteel vindt hier weer een shift in plaats. Mensen krijgen een steeds sterkere behoefte aan natuurlijke middelen die de gezondheid positief beïnvloeden. Mede door de resultaten in het verleden én de goede naam van colloïdaal zilver wordt een snelle comeback gemaakt.