ionisch zilver

Veel ionisch zilver wordt als colloïdaal zilver verkocht. De werking van ionisch zilver is echter niet te vergelijken met colloïdaal zilver. Toch wordt de markt inmiddels overspoeld door ionisch zilver. Hoe kun je dit het best herkennen? En wat is het beste voor je? Je leest het in deze blog.

Wat is ionisch zilver

Ionisch zilver is opgelost zilver in water. Dit opgeloste zilver noemen we zilverionen. Doordat deze zilveratomen een elektron missen zijn ze niet volledig en instabiel. Om dit te compenseren gaat een zilverioon altijd op zoek naar iets wat hun volledig maakt. Een favoriet is chloor. Door de combinatie van chloor en zilverionen wordt er zilverchloride (AgCl) gevormd. Je kunt zilverionen herkennen aan de kleur. Zilverwater met zilverionen ziet er namelijk gewoon als water uit.

Waarom wordt ionisch zilver als colloïdaal zilver verkocht?

Ionisch zilver wordt massaal onder andere namen verkocht. De bekendste namen zijn colloïdaal zilver, ionisch colloïdaal zilver, ionisch zilverdeeltje, mono atomisch zilver, zilver hydrosol of zilverwater. De reden dat ionisch zilver als colloïdaal zilver verkocht wordt is vrij eenvoudig. Het is namelijk gemakkelijk te maken en is nog goedkoop ook. Om ionisch zilver te maken heb je namelijk alleen een batterij van 9 volt en een zilverdraadje nodig. Grotere producenten pakken het iets professioneler aan. Zij gebruiken apparatuur met een hoogspanning tot wel 15000 volt AC en een vermogen van 2000 Watt. Hierdoor kunnen er snel grote volumes geproduceerd worden. Veel goeds doet het niet voor het product. Dit blijft namelijk voor 80% tot 90% uit ionisch zilver bestaan.

Ionisch zilver vs colloïdaal zilver

Colloïdaal zilver is een stabiel product en verschilt hierin erg van ionisch zilver. Als je de producten op je huid gebruikt valt het verschil niet meteen op. Zodra er chloor in de buurt komt verandert dit. In de maag en in het lichaam is deze stof wel te vinden, waardoor de werking van beide stoffen ineens heel anders is. Ionisch zilver wil een verbinding aangaan om zo stabiliteit te creëren. Veel mensen denken dat ionisch zilver na deze verbinding hetzelfde werkt als colloïdaal zilver. Er wordt tenslotte zilverchloride gecreëerd en dit zou door ons lichaam omgezet worden tot vrije zilver ionen. Helaas is hier niets van waar.

Het lichaam wil namelijk zo snel mogelijk van zilverchloride af. Deze stof is bijna niet oplosbaar en tevens giftig voor het lichaam. Zodra het product in aanraking komt met maagzuur wordt het direct omgezet naar zilverchloride en kunnen er geen ionen meer vrijkomen. Ons lichaam maakt het feitelijk onmogelijk om van zilverchloride een vrije zilver ioon te maken. Colloïdaal zilver is een stabiel product wat bestand is tegen maagzuur. De colloïdale deeltjes blijven in hun originele vorm en zullen door het maagzuur niet veranderen.